Mother’s Day message of Sen. Francis “Kiko” Pangilinan

May 10, 2020

“Di biro ang maging nanay. E maging nanay pa sa 9 na bata? Pero nagawa yan ng nanay ko, si Mommy Emma. Pinalaki kaming lahat nang maayos. Dahil pre-school teacher siya, siniguro niyang may mga laruan at libro kami, kahit second-hand dahil bagamat hindi naman kami masasabing mahirap hindi din lubos ang kayamanan. At kapag 9 ang anak, halos laging kapos ang budget para makabili ng bagong mga libro o laruan. Tiniyak din niyang marunong kaming magdasal, at mabuhay nang may paggalang at pagmamahal sa sarili at kapwa.

I was a sickly, asthmatic boy growing up, and when I was down with high fever and convulsions, my Mommy Emma would take care of me and nurse me back to good health. At ngayong siya naman ang mas maraming nararamdaman, siya naman ang inaalala at inaalagaan namin (with social distancing).

Dahil sa pandemya, mas kakaiba ang hinaharap ng mga nanay natin, lalo na yung mga hirap sa buhay. Paano papakainin ang mga anak? Paano ang kanilang pag-aaral? Paano sila aaliwin ngayong napakainit at nakakulong lang sa bahay?

While the pandemic seems to have put our lives on hold, the unwavering love and hard work of our mothers keep our households and our communities in a steady, comforting hum. Also front-liners, whether inside or outside our homes, they continue protecting us and making us feel hopeful in their countless selfless ways.

Lahat tayo anak. Wala tayo kung wala ang mga nanay natin. Kaya kasama man natin sila sa bahay o hindi, ipadama natin ang pagmamahal at pasasalamat natin sa lahat ng kanilang sakripisyo.

Salamat Mommy sa iyong sakripisyo para sa akin at 8 kong mga kapatid.”

Mensahe ni Senador Francis “Kiko” Pangilinan sa adlaw sa inahan “Dili lalim ang mahimong inahan. Ang mahimong nanay pa kaha sa siyam na bata? Pero nabuhat na sa akong mama, si mama Emma.    Gipadako kami tanan ug sakto. Tungod kay magtutudlo siya sa pre-school, gisiguro niyang naa mi mga dulaan ug libro, bisan pa ikaduhang-kamot kay di man pod mi ingon nga pobre di pod kaayo dato. Ug kung siyam ang anak, halos siging gipit ang budget para makapalit ug bag-ong mga libro o dulaan.    Gisiguro pod niyang kabalo ming mag-ampo, ug mabuhi nga may pagrespetar ug paghigugma sa kaugalingon ug sa isig katawo.     Ako usa ka masakiton, nagtubong hubakon nga bata, ug sa diha nga ako uban sa hata-as nga hilanat ug convulsions, ang akong mama Emma nga nag-atiman kanako ug nag-balik nako ngadto sa maayong panglawas. Og karung siya napod ang mas daghang mga gipang bati, siya napod ang gihuna-huna ug gi-atiman namo (uban sa sosyal nga distansiya).     Tungod sa pandemya, mas lahi ang gi atubang sa mga inahan nato, ilabi na kadtong mga lisud sa kinabuhi. Unsaon pagpakaon ang mga anak? Unsaon nalang ang ilang pag-tuon? Unsaon sila pag-lingaw karung grabe ka init ug naka pundo lang sa balay?     Samtang ang pandemya daw nagbutang sa atong mga kinabuhi sa pag pundo, ang lig-on nga gugma ug kakugi sa atong mga inahan ang nagpabiling makanunayon sa atong mga panimalay ug sa atong mga komunidad, naghupay.    Usab ang front-liners, bisan sa sulod o sa gawas sa atong mga panimalay, sila nagpadayon sa pagpanalipod kanato ug sa paghimo kanato nga mobati nga malaumon sa ilang dili maihap nga dili hinakog nga paagi.     Kita tanan anak. Wala kita kung wala ang mga inahan nato. Maong kauban man nato sila sa nalay o dili, ipabati nato ang paghigugma ug pasalamat nato sa tanan nilang sakripisyo.     Salamat mama sa imong sakripisyo para kanako ug sa walo nakong mga igsoon. “